belki bir rüya.

bu acı bana tanıdık geliyor. nerden bildiğimi sormayın. yine aynı koridor boyunca yalpalıyorum. ümitsiz bir inancın peşinde koşuyorum. cesaret bana doğuştan verilen esinti olmadı hiç. ben cesareti hep karşımdaki dik bakışlarda hissettim. şimdi yalnızlaştım. bu duygu bana yabancı geliyor. önümde beliren bu kimsesiz yokluk her bir hecemde benden yankılanıyor. bu acı yine sürecek mi? ben dayanılmaz bu baş ağrısının gece yarısında, dolu gözlerle, bana sunulan hisleri katlediyorum. değersizleştirdiğim her ne varsa içimden gürültüyle kopuyor. ben tutmayı öğrenemedim. sahip çıkmayı da öğrenemedim. hep acemi bir duygunun peşinde kayboldum. iki kelime edememek boynumu büküyor. yetim bir çocuk gibi kapı arkasında bekliyorum. açmaya cesaretim yok. tüm bu güçsüzlüğüm bedenimi halsizliğe sürüklüyor. hücrelerimde ağrı eşiğimin çığlıklarını duyabiliyorum. yorgunluk kasvetli bir gökyüzü gibi inancımı esir alıyor. ben yine kimsesizim. bu yer beni parçalara böldüğü halde, buradan ayrılmak içimi burkuyor. hayatta kabullenilmesi gereken gerçekler vardı. yüreğim nasır tutmuştu ama. başkalarının acısıyla büyümeyi öğrendim. yeniden ayağa kalkmak umuduyla ben hep yenildim bu karanlığa. sana gel dediğim zaman, kendim gelmiş olmuyor muyum?