ve

bu hasta edecek kadar güzel görüntüleri görmekten yoruldum. ben kendim için başka hiçbir şey istemiyorum. hem aklımda hem de bedenimde aynı anda ayrılamam. bu yüzden tek kişi olamıyorum. kendimi aynı anda sayısız şey olarak hissedebiliyorum. zamanın gerçek kötülüğü. kalbin yolları gölgelerle kaplanmış. yararsız görünen seslere kulak vermeliyiz. her birimizin gözlerini ve kulaklarını ve ruhunu büyük bir rüyanın başlangıcı olan şeylerle donatmalıyız. birisi piramitleri yapacağımızı haykırmalı. bir önemi yok. o isteği beslemeliyiz ve ruhun köşelerini esnetmeliyiz sınırsız bir çarşaf gibi. insanoğlunun bütün gözleri daldığımız çukura bakıyor. dünyayı yıkıntının eşiğine getirenler, özgürlük faydasızdır. senin içinde su, ateş ve sonra kül ve külün içindeki kemikler ve küller. gerçekliğin içinde veya hayalimde değilken ben neredeyim? başının etrafında dolaşan ve sen güldükçe berraklaşan o hafif şey havaymış. bir odanın gölgesine sığınmışsın , gecenin sesleriyle yağmalanmış. kapalı gözlerle bakıyorum sana, mühürlenmiş kulaklarla dinliyorum seni. insan ne zaman ölür? artık hatırlamadığı zaman. insan ne zaman ölür? artık hatırlanmadığı zaman.