kaçsam bırakıp.

özlem. yaşayarak öğrenmekten başka yolum olmasaydı aramızda gitgide büyüyen bu soğuk mesafenin acısını sana anlatmak isterdim. sözcüklerle çevrili bahçemde görünsen de bir dağ var aramızda, yükseldikçe kalınlaşan. birbirimize ulaşmaya başka çare bırakmayan. sana söylenmemiş kelimelerle gelmek benim için alışılmamış telaşe. dikiş tutturamadığımız yolların korunaksızlığında savruluyorum. sevgi mi gönlümüzde ağırlaştıkça taşlaşan bu kalabalık gürültü mü bizi birbirimizden alıkoyan. şakaklarımda dolaşan ağrı gittikçe keskinleşiyor ve ben seni sevmeyi bırakamıyorum. söylenmiş cümleleri tekrarladıkça zihin koridorlarım genişliyor, ezberlenmiş tüm bu sıradan harf dizesi terk etmedi, etmiyor bedenimi. kabaran deniz uğultusu dinmiyor. sana kağıttan kentler yapmak içimde olanca biriken hasretim. ellerinin pembe yorgunluğundan çekip çıkarmak yabancı tüm hasletleri, içinde yer edinen tüm katı yalnızlıkları kendi sıcağımda ısıtmak. göğüsleyemediğimiz korkulara kendimi bırakmak. tüm bu bekleyişleri dayanılmaz hale getiren sessizliğin büyüsü bozulsun istiyorum. sızı biriktiğinde var gücüyle, biliyorum sana giden yollar kapalı. adımımı bellediğim her bir sokakta, yürümenin en ücra köşelerinde bana hatırlattıklarınla yaşamıma pay biçiyorum, gönül dehlizlerimizde saklı kalan her duyguyu sahipleniyorum kaldırımı ruhumu teslim alan yollarda. ben yine sana yangınlı şiirlerin kıyısından yazıyorum. ben sadece yazıyorum. yazmak benim için bu huzursuzluğun içten kaygısında en çıkar yol. yokluğun diyorum, yokluğun ıssız mezar taşlarına yazılmış avutulmaz düşler gözlerimi çevreleyen. sana bilinmezlikten yazıyorum. içim soğuyor. aynalar ait olmadığım kişiye bakarken yansımış gölgenle kavruluyorum. ses ver dinmeyen bu kalabalığın gürültüsünden, sesinin kıpırtıları karışsın tenimin en koyu gölgelerine. içimizde olanlarla aramıza mesafe koyamayız.