yeşil.

hep çarpıcı bir biçimde anımsadığımız bir yüz ile şaşırtıcı bir biçimde anımsayamadığımız bir ad arasında gidip gelir, ilişki özlemlerimiz. en yoğun özlemlerimizin ortasına bir katı bıkkınlık gelir yerleşir, apansız, öyle olur ki, en son ucuna gitmeye can attığımız bir ilişkinin içinden çıkıp gitme arzusu çöker üzerimize. yalnızlık öylesine içimize işlemiştir, bize öyle içten dokunur ki, o anda orada olan, bizimle olan, olmak isteyen, bizim de istediğimiz birinden, bize birini – bir başkasını- bulmasını isteriz. yalnızlık en içimizdedir. yaşam bize pek aldırmaz gibidir. yaşadığımız kadarı bile. yaşamımızı yaşadığımız da sanki şüphe götürür gibi. papatya buketlerini bağladığım sırlı bahçenin kuzeyine düşen az ilerideki alçak bir tepede başladı her şey. bu tepede kendi yokluklarıyla beslenen gövdesi çıplak ve ölü ağaç karşıladı beni. daha önce dikkatimi çekmemiş bu küçük görüntü birden gözüme çarpıp mutlu etti beni. sokakta yürürken görülebilecek tanımadık, hatta hiç çekici olmayan ama bir nedenle yaşanan bir hayatı sergilediği için belki, insana hoş gelen bir yüz görmüş gibi olmuştum. hemen sonra izlendiğim duygusuna kapıldım. izleyen ben manzara parçasından daha az var oluyordum. seninle karşılaşıncaya kadar gerçekleşmekte olan bu değişimi adlandırmaktan acizdim. bugün ilerlemiş yaşımda koyduğum ad ise içe işleyiş. akıntıya kapıldım. gerçeklik, kendisine uymayan hayallere karşı hep acımasız, hayaller de hep acılı. asla bir denkliğin en ince mevzisinde buluşamıyoruz ne dersin? biri daima ötekini gölgeleyip büyümesini engelliyor, gölgelenen daima kaçıp kurtulma, büyüme özgürlüğünü kazanma isteğiyle kıvranmak zorunda. kuşkusuz yaşamın en trajik yönü de bu. hiçbir şeyim yok, bu da benimdir diyebileyim. sevdiklerim ya uzakta, ya ölmüş, hiçbir ses bana artık onlardan haber getirmiyor.

kendiliğinden gelen sözcüklerin misafirliğini ne çok severdin, nasılsın. bu günlerde ben iyi gibiyim yorgun gri kaideler arasında hüzünlü bir yeşilim. ya sen, nasılsın? göğsündeki ağrılar nasıl? iyi misin?