yanılgı.

ona bir çiçek verin, o çiçeği sonsuza dek saklardı. sadece aktarmakla yetinen bir icracının huzursuzluğunu taşıyorum. sessizliğin bir kabahat olabilmesi korkunç. hiçbir şeyle mukayese edilemeyecek muhtemel ızdırabı olduğu yerde taşıdım. acı bir hüzün kalbime hücum ediyor. elimde olsa avaz avaz bağıracağım lüzumsuz gürültüden sıyrılıp kendi affıma sığınıyorum. dünyada bulunmanın bahaneleri, dünyada bulunmanın halleri. düşünüyorum, burada bu dingin bahçede, bu sessiz odalarda. sana gelmek için ağrımı uyandırmaya çalıştım, olmadı. çok zamandır beni bilmiyor. sessiz ayaklarım, sessiz konuşmalarım, sessizlikten neredeyse unuttuğum nefeslerim, iç çekişlerim. ellerim, çiçekler, bahçe. ölü bir gövdeyle öç almak istediğim insanlar var. karşı çıkmak istediğim evler, koltuklar, pencereler, müzikler var. bu dünya kimin dünyası? göz ve ruhlarımız birbirine değsin. durup durup sana sesleniyorum. özlem geçmişin geçmemiş ve geçmeyecek isteği. şimdi ve burada olmanın kederine karşı çıkmadım. içimde yeryüzü konuştukça anlıyorum ki bölünmüş bir hatırayım dünyaya dağılan. bir denizdir saklı olan. ne zaman güç bulacağım saklamaya kendimi? çok kandil kırılmış. herkes çıkarmış kalbindeki cevheri. ağacın güzelliğindeki manadan alacağım var. kalbimin derinlerinde hiçbir kıpırtı yok. bu olağan kıpırtısızlık hissi öfkeyle karşı koyunca can sıkıntısına çare arıyor, dargın değilim. eteklerimdeki tepeleri fark eden bir yabancıyı kendi ruhunun uçurumlarında tuttum. göğsümdeki demiri bir çırpıda söküp aldı. hatıralarla yüklü günahları bana sevginin gölgesinde övgülerle bıraktı. uzak ve kirli sesler var aramızda, suç bu. olan biteni seyretmekteyiz. bir yanılgı mıydı seni görmem? keşke size sığınak olabilseydim. bütün dallarımı kesmişler. beklerken bir karanfil kıpkırmızı açıvermiş belli etmeden. orada öylece durup kırık bir bulut taklidi yapıyorsun. kırdığın aynada çoğalacak suretin. hiçbir zaman çiçek açmayacağı belli olan bir bitki gibi.