sıradan

insanlarda gerçekleşmeyecek umutlar uyandırmayın cümlesini okumuştum. durup durup bir cümleye düşmenin karaltısı bu olsa gerek. dinginliğinde durulduğum masmavi bir koyuluğun ardı sıra ufkumda beliren gök çizgisi yanılgısında yok oldum. sessizlik yerleşti bedenime. sessizlik hücrelerimde çepeçevre yiten. özenle uzak durulan bu mevsimin soğukluğu ilişmiştir artık iliklerimize dek. uğultulu beyazlık gözlerimde beliren yansıların dipdiri kendi olma cesareti. ve yoğun bir anlamsızlığın içinde tek çıkar yol yaşamaksa kaygılı ardı ardına üşüşen duygular değişmez bir anlamsızlığı böylece. vedaları kucakladıkça içimde hep burkulan tarafların acısını taşıyorum. telafi edilemeyenler yaşamımızda bir yol bulamazken birbirimize ulaşmaya, sıcak bir sakinliği yapayalnız karşılamanın ödülü ne? sıradan anlar değerlidir. sıradan anlar, hatıraların açtığı derin sızılarda beklemek seni. bitirmek istemiyorum; ama, belki, sürdürdüğüm, bitmiş bir şeydir.

seni koruyacağım sana bile sezdirmeden gökyüzü gibi uzaktan ve beklentisiz gereceğim yüreğimi üzerine. sevmek biraz da bu değil midir? ıslatmasa da sesini bir daha bir isyan türküsü gibi sürdüreceğim yağmurunu düşlere ömürler veren o duygu bulutunun. _Ş.Erbaş