fecr

  şüphesiz, kesin bir rikkatle kapıları aralıyorum. karmakarışık zihnimde birleştirmeye çalıştığım yapboz parçaları deliverircesine kuşkulu hislerin sınırlarına dayanan yokluk. bir bütüne ulaşma muvazenesini seyreden sayısız kavuşmalar üst üste yığıldıkça bir kurtuluşun habercisi. azaldıkça çoğalan bir boş bakışın nakışlarını her geçen dakika en derinlerimde mütenahi bir cevaplaşmanın ortasında bırakıyorum. çekinen, geri duran, tükendikçe kesilen nakıs kötülükleri nedensizce. boyun eğdiğim bu istekler, arzular, asılsız oluşlar, tek başına kalma. birbirine geçercesine yayılan aşırı tutkuları susturmak tahayyür boyutunda düşüncelerimi işgal ediyor. oysa tek bir olguya hasrettiğimiz sebepsiz davranışlarımızın, sayısız muhabbetlerin ardında biz özümüze sadık mıydık? sağlam bir inançla donanmışlık duygusu, teyit edilmiş, yoğunlaşmış, kendine bir pencere aralamış göze hitap eden güzellikler kendi olma yolunda yeşerecek özünü bulabilmiş miydi? burada boş bir bekleyişin bekçiliğini haller içinde özleme bırakan kalbimi yokluyorum. nefes almanın şahit olunan tüm bu evreleri unutulmazcasına zihnime kazınan hesapsız çırpınma. elem çiçekleri çoklukla sana aitliğimde üstün gelen sahiplenme. insandaki seçme hareketi, imkansıza mahal veren tüm bu başkalaşmalar, aşikarane  zorluklar, durgun hale gelmiş denizler, kesin kanaatler ile boşluğumda biriken arınmış hisler. aramızda  adı konulamayan yokluk ruhumda fecrin aydınlattığı tenhalığın kainata inbisatı. gözyaşlarını bakileştirmek muhabbetini içime derc edercesine şiddetli bir fırtınanın ardı sıra sürüklenen, lazım gelen kavuşma. mazide kalan bir buluşmanın telafisi, kuvvetli bir sevgiden muzdarip olanın dermanı var mıdır?