okyanus

odalar dolusu kaygıyı tek bir zihne sığdırma çabasında birbirimizi kaybettik. yerini sallantılara terk eden  duygular yol boyu ilerleyen endişelerin görünmez korkulu şüphesi. düşünmek ve sıyrılmak istediğimiz tüm bu iç huzursuzluğu adlandıramama çaresizliği yoksun bırakan. yön bulma telaşı monoton bir hayat düzenimi günbegün işgal ediyor. beni kendine bağlayan her ne varsa ardı sıra gözden kayboluyor. yalnızlığın gürültülü kalabalığında konumlandıramadığım bu uçsuz bucaksız gökyüzünde kendimle başbaşayım. bana katılmak isteyen tüm seçenekleri devre dışı bırakma arzum daima benimle. bağımsız bir kişilik arayışım gittikçe odağımda kaybolan , koridorlarca yalpalayan üzgün bir yok oluş. zamanı kaldıran olgu, hep benimle birlik kılıyor onu. nedir. benliğimi bu denli onunla özdeşleştirmemin nedeni nedir. zaman zaman kendimi tüm insanlıktan daha güçlü duyuyorum, ama kendimi aynı anda çıplaklıklarından sıyrılmaya çalışan ağaçlar kadar da bırakılmış duyuyorum. özellikle ben’in, ben’i bıraktığı anlarda. ya da ikisi bütünleştiğinde. ve birdenbire, şimdiye dek hiç algılamadığım bir duygu gelip beni buluyor. yaşamın ortasında, tüm özlemlerimin doyumsuz kaldığını nasıl da algılıyorum. aranan yaşantılar arandı. yaşandı. bir kısmı gömüldü. yeniden toprak oldu. canlılıklarını duyduğum, canlılıklarını birlikte bölüştüğüm birtakım insanlar gitti. onlar adına, onları özlemek, onlar için özlemek, onlar için de sevmek. insan yaşamının mutlak en önemli olgusu sevilen bir insanı özlemek, istemek. oysa yaşam genellikle insanın bir başına kalması. uykuda. uykuyu ararken. derin uykuların ötesinde bile zaman zaman düşünde sezinlemiyor mu insan bir başınalığın çaresizliğini. yollarda. okurken. pencereden caddelere bakarken. giyinirken. hiçbir şey aramazken. gözlerini yumuyorsun. görüyorsun. açıyorsun. tanımlamalar uzuyor, geçmiş zamanın anın, gelecek zamanın zamansızlığında yitiyor. senin için her beraberlik ayrılış, her ayrılış beraberlik, sevgi sevgisizlik, duyum duyumsuzluğun başladığı an. kendi var oluşum. her var oluş kendisiyle birlikte ölümü getirmiyor mu. sen tüm kentten daha yalnızdın. okyanus gibi bir yalnızlık.