işaret

 içimdeki deniz. ve dipteki hafiflik. rüyaların gerçek olduğu. iki kişinin bir dileği gerçekleştirmek üzere birleştiği. senin bakışın ve benim bakışım. sözden azade tekrarlanan bir yankı gibi. daha derine. daha derine. kan ve kemiğin içinden, her şeyin ötesine. ama hep uyanıyorum. ve hep ölmüş olmayı diliyorum. biçimsiz ve bozulmuş bir bedenin bekçisi olan bir insan için saygınlık nedir? eğer kaçamıyorsan ve tamamen başkalarına bağımlıysan gülümseyerek ağlamayı öğreniyorsun. dar bir kalıbın en erişilmez köşelerine ittirilen bedeninle olmazı oldurmaya cesaret bileyen yüreğinin dağdağasını kim durduracak? ihtimaller çıkmazında seninle var olan mesafatları giderecek tüm bu duygu yığını, ölmekle yaşamanın birleştiği noktada ,yenilikleri bağışlayan kelimelerin nasıl düşman sığınaklar halinde direndiğini ,hangi rüzgar esen yeni korkularla devri daimini bölünmez birleşmeyle süsleyecek? anladı. bütün olmuş olanların ve olacakların yankısını benliğinin olmak ve sığ sınırlarında taşıyan kendisine varamadan eskiyen kelimelerin heybetli görüntüsünü. bugün oturdum ve ölümü düşündüm. toprakla bütünleşmenin soğuk uyumunu iliklerime dek hissetmenin hissini düşündüm. insan kendine yabancı olabilir miydi? beklemek. sadece beklemek. tuhaf bekleyiş. her anı birbirine eşit, tıpkı mekanda her noktanın birbirine eşit olması gibi, mekana benziyor, aynı süreğen baskıyı uygularken, baskı uygulamıyor. bizde olan ve şimdi dışarıya geçen yalnız bekleyiş, bizsiz, bizi bekleyiş, bizim kendi bekleyişimiz dışında bizi beklemeye zorlayan, artık hiçbir şeyi beklememize izin vermeyen bir bekleyiş. öncelikle yakınlık, öncelikle yakınlığın bilinemeyişi, öncelikle birbirlerinden habersiz, birbirlerine dokunan ve ilişkisiz meçhul anların yan yanalığı. işaret göster.