benimle

 özünden kopmadan yalnızca kendi olabilme sorumluluğu dahi peşimizi bırakmayan vicdani tartı. bize yöneltilen tüm bu bakışlar acımasızca delerken göğümüzü her nefes alışımızda bizi daha da soluksuz bırakırken bencil sığ duyguların içimizi kabartan koyu karanlığı aslında biz kimiz? olmak istediğimiz yere yol alırcasına kendimizi kandırma çabaları bizi olması gerekenden yoksun bırakan. tek bir gayeye saplantılı hale gelirken yitirdiklerimiz bizi kendinden aciz bırakan. sıkıştırılmış kaldırımlar boyunca ilerlemek en iyi yaptığım şey. bir tümsekle daima karşı karşıya kalmak, orada her yıkılmada çırpınışlar boyunca izlerin takip edileceği dar patikanın siyahiliğinde ilerlemek hep benimle. ben kendime bir yol bulamıyorum. her bir nefesimde beni acımasızca bu katışıksız yalnızlığa iten dayanılmaz trajediye ne yazık ki tüm soğukkanlılığımla göğüs geremiyorum. devam etmek için yeni sebepler benim en çıkmaz alışılmadık sokaklarım. olmayan bir sonsuzluğu yüklenmek en büyük sırt ağrım. üst üste gelip de birikmeyen tüm bu kırgınlıklarımı basit bir hayale sığdırmak ne yazık ki en vazgeçilmez tutkum olmadı. sadece sıradan bir insan olmak istedim. hayatın ezber bozan sıradanlığında kendimi hep bu dünyaya ait hissetmek, en umulmadık kaygıları rafa kaldırmak, değerli hissetmek istedim. gözlerimi ışıksız bırakmayan bir tebessüm, girintili çıkıntılı yollarımı, olmazlarımı, mesafelerimi aşmak için güven duymak istedim. kendimi umarsızca geriye doğru bırakmak istediğimde içimi kemiren bu arsız şüpheyi sonlandırmak, korkularıma güç olan bağa sımsıkı tutunmak istedim. ben yalnızca bu koyu karanlıkta beni yazmaya iten her bir kırgınlığın hesabını sormak istedim. kendimi inandırmaya çalışmaktan yoruldum. yön bulamıyorum arayışlarımda. ben, benden çok uzağım. ben, bana en yakın. en çıkmaz, en derin tüm bu hassasiyetlerin tek sığınağı olan ben güçsüzüm. sahi yarın ne kadar yakın? sonsuzluk ve bir gün kadar.