biz

 beni yakalayıp bir daha hiç bırakmayan bir keşif olmuştu. düşünerek kendi yolunu bulmak, büyük huzursuzluk anlarında kendi içine çekilmek, sonra tekrar başkalarına yönelmek, olup biteni didiklemek yerine ona sevgiyle yaklaşmak ve kendi kabiliyetleri oranında eylemde bulunmak, iyi insan olma vasfını sürdürebilmek mümkün müydü? içini doldurmaya çalıştığım her bir cümle melankoliye savrularak sürüklenip durduğum hayatımda bir dayanak bulmama yardımcı oldu. nereye gidiyorum? ümit verici ilişkiler birbiri ardınca paramparça oldu. tüm bu anlam kaybı, parçalanan ilişkiler hatırı sayılır bir güvenle insan merkezinde ilgi odağı haline geldi. kendiyle dost olmak. yıpranan tüm bu hassasiyetler için çıkar yol olabilir mi?  tutkulu abartmalardan sıyrılarak ben’den biz’e varmanın bir yolu olarak arzu edilir bir temayüzü doğurabilir mi ? sıradanlıkla güçlükleri kucaklamaya hazır olan her bir bedeni bu denli karşılanabilir kılan muhtemel yazgısı kelimeleri itinayla süslemeli.