karmakarışık

 yanılsamalardan ibaret yaşıyoruz. sahip olduğumuz, sahip ibaresine sıkı sıkıya bizi bağlayan her şey aitliğini bizde barındırmıyor.nesnelerden,insanlardan, hislerden soyut, alem olmaksızın başıboş insan. kendine bir mana bulamadıkça, bulduğuna inandıkça insan başıboş. ait olamıyorum. yerleştiremiyorum. bir kalıba sığamıyorum ararken beni. kaybettiğimi, buldum sandıklarımı yitiriyorum ulaşmaksızın. ruhumda sıkışıyor kelimeler. anlatamıyorum. tüm bu dargınlıkları, kırgınlıkları, suçlamaları, insanı insandan eden tüm bu manasız boş bakışları sığdıramıyorum. bir nefesime. dakika ilerliyor her dakika. ben sabit. düşünceler k a r m a k a r ı ş ı k. yön arayışı. içinden çıkılmaz bir gece yürüyüşü gibi rahatlatıcı ama korkutucu. korkutucu, ürpertici bu zamansız ilerleme. yalnız. insan yalnız. insan içinde taşıdıklarıyla, taşıyamadıklarıyla yalnız. insan kendi harabesinde yıktıklarını toplamaya çalışıyor. insan yıkıntılardan sıyrılmaya çalışıyor. Bu umarsız ama karşı konulamayan sahici hissiyatı hissettirmeden bastırmaya çalışıyor. seçemediklerini kabul etmeye ve iyileştirmeye. bir adım. bir adım. her an. yara aldığı her şeyi, görünürde, gizlide. tutunduğu müddetçe. bir dayanak bulup da tutunduğu müddetçe. tutunamadığı, düştüğü müddetçe. insan zayıf. sancıyı hücrelerinde hissettiği yaşam boyunca.